Home Tags Vrijheidsdressuur

Tag: Vrijheidsdressuur

Bobbi van Olst: “Ik ben mijn eigen bedrijfje in gerold”

0
Bobbi van Olst vrijheidsdressuur

Een leeftijd van zeventien jaar en dan al een goed lopend bedrijf in de paarden. Voor velen is dat een droom die uitkomt, maar hoog gegrepen. Voor Bobbi van Olst is het de realiteit. Met al een ruim aantal klussen voor haar bedrijf en nog steeds lopende klussen is het voor Bobbi soms flink doorwerken. “Ik studeer op dit moment ook nog, dus ik ben bijna altijd bezig. Het voordeel is dat we nu alles voor school vanuit huis doen. Dat scheelt me erg veel reistijd en die kan ik nu in mijn bedrijf: ‘Equiperium’ steken. Ik help mensen op veel vlakken die er zelf met hun paard niet uitkomen. Van zadelmak maken tot grondwerk.”

Paardengek als zus

Toen Bobbi pas een jaar of vier oud was, had haar zus: Nikki van Olst, twee verzorg-Shetlanders waar ze regelmatig heen ging. “Ik ben toen al vaak mee gegaan en kwam zo al heel jong in contact met paarden. Nikki heeft daarna eigen paarden gehad en ook daar heb ik veel mee geholpen. Toen ik ongeveer elf jaar was, had ik een eigen pony genaamd Winnie. Daar ging ik dagelijks heen en ik heb met haar ook veel shows gegeven op evenementen als Equiday en Animal Event.”

Studie over dieren

“Ik ben op dit moment hard bezig voor mijn opleiding: bedrijfsleider dierverzorging. Volgens jaar is mijn laatste jaar en is mijn diploma in the pocket! Het is een opleiding die gericht is op meerdere diersoorten, maar mijn focus ligt hierbij echt wel bij de paarden. Daar heeft mijn hart altijd gelegen en het blijft mijn grootste passie.”

Bobbi van Olst wandelen

Begonnen met klusjes

“In 2017 heeft iemand mij benaderd die hulp nodig had met het inrijden haar paard. Ik had met mijn pony en de paarden van mijn zus al veel ervaring opgedaan en vond het leuk om andere daar mee te kunnen helpen. Zo is mijn bedrijfje ontstaan. Ik ben daarna meerdere klussen voor mensen gaan doen en heb uiteindelijk mijn website: equiperium.nl opgezet. Inmiddels heb ik daar al een best uitgebreid portfolio op staan en houd ik voor de lezers blogs bij. Hierin geef ik mijn insteek op bepaalde onderwerpen,” vertelt Bobbi trots.

Paard en eigenaar

Met veel verschillende ervaringen heeft Bobbi inmiddels duidelijk wat zij belangrijk vindt in het werken voor klanten en met paarden. “Allereerst vind ik dat het paard altijd paard moet kunnen blijven. Er gaat niets onder dwang en bij ieder paard pak ik het anders aan. Tegenwoordig zijn er zoveel technieken om met paarden te werken. Ik gebruik niet een vaste techniek, maar maak bij ieder paard een passende ‘cocktail’ om mee te werken. Ik zal bij iedere situatie dus ook de -naar mijn idee- best passende werkwijze toepassen,” vertelt Bobbi van Olst. “Naast het werk met de paarden werk ik ook veel met de eigenaren. Deze benaderen mij vaak met hun paarden een wens. Ik kijk hoe ik op een diervriendelijke manier het beste tot die wens kan komen. Ik neem de eigenaren altijd mee in dat proces. Ik help ze en laat ze zien hoe ik dat aanpak, zodat ze het verder kunnen oppakken als ze mij niet meer nodig hebben. Dat vind ik ook wel zo eerlijk naar het paard. Die zou er niets aan hebben als ik hem dingen aanleer en de eigenaar vervolgens niet weet wat hij ermee aan moet.”

Bobbi van Olst tinker en shet

Grote dromen

“Op dit moment heb ik een stukje land in de buurt waar ik paarden kan plaatsen en trainen. Al heb ik ook veel klanten waar ik aan huis werk. Mijn droom is om ooit een grotere locatie te hebben om paarden te kunnen stallen om te trainen. Idealiter heb ik een eigen paddock paradise met een binnenbak zodat ik altijd aan de slag kan. Daar zou ik dan ook eigen paarden willen houden die ik dan opleid en later naar hun ideale baasjes verkoop. Het lijkt me heerlijk om een eigen basislocatie te hebben en daar alles te kunnen doen wat ik wil,” vertelt Bobbi.

 

Tekst: Sophie van der Molen voor CAP Magazine. Overname zonder bronvermelding én toestemming via redactie@capmagazine.eu is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Margriet Romeijn: “Door Tattoo leer ik zoveel nieuwe dingen”

0
Margriet Romeijn en Tattoo

Ruim tien jaar geleden besloot Margriet Romeijn paardrijles te gaan geven aan de dorpskinderen uit de buurt. Dat doet ze nog steeds met veel plezier. Eerst kon ze gebruik maken van een pony, die van iemand anders was. Toen deze pony te oud was, ging Margriet op zoek naar een lespony. “Mijn dochter is via Marktplaats Tattoo tegen gekomen. In eerste instantie had ik helemaal niet zo veel met hem, maar dat is inmiddels wel anders. Ik ben gek op hem en zou hem nooit willen veranderen.”

Eigen stallen

“Toen mijn schoonouders overleden, kwam de boerderij waarin zij woonden leeg te staan. Mijn schoonzus en mijn man. namen de boerderij over. Zo zijn we hier terecht gekomen. Mijn schoonzus heeft niets met paarden, dus in goed overleg hebben we besloten dat de drie stallen voor ons zijn. Die staan inmiddels al een tijd vol. Ik vind het heerlijk om onze eigen paarden aan huis te hebben staan en er mee te kunnen werken wanneer we willen,” vertelt Margriet Romeijn enthousiast.

Derde aanwinst

“Lang geleden kocht ik mijn verzorgpaard over. Hij is nog steeds bij mij. Inmiddels heeft mijn dochter ook al geruime tijd een eigen paard die ze uitbrengt op springwedstrijden, inmiddels zelfs al in het M1. En daarnaast hebben we Tattoo erbij gekocht. Zoals gezegd had mijn dochter hem op Marktplaats gespot. “Hij zag er in de advertentie wel goed uit en we zijn toen gaan kijken. Eenmaal daar vond ik hem helemaal niet zo mooi,” vertelt Margriet lachend. “Tattoo was toen een jaar of vijf en werd daar ook gebruikt als lespony voor kinderen. In de bak was hij super lief met kinderen. Het is echt een allemansvriend. Zodoende hebben we hem toen toch gekocht.”

Margriet Romeijn Tattoo steigeren

Onstuimig en enthousiast

“Eenmaal bij ons hebben we best wel een klus gehad aan Tattoo. Met kinderen in de bak was het een droompony, maar als we andere dingen van hem vroegen kon hij zo onstuimig zijn. Als ik de bak in kwam terwijl hij daar vrij liep, kreeg hij zoveel energie en het woord zelfbeheersing verdween uit zijn woordenboek. Hij bedoelde het helemaal niet vervelend, maar er viel niet mee te werken. Ik ben toen rond gaan kijken wat voor mogelijkheden er nog meer waren om met hem te gaan doen. Al snel kwam ik terecht bij het grondwerk en het Natural Horsemanship. Hij gaf zelf al vaak aan dat hij aan de slag wilde. Gooide bijvoorbeeld wel eens een been naar voren en daar ging ik dan een commando aan koppelen,” legt Margriet uit.

Margriet Romeijn en Tattoo zwartwitMargriet Romeijn op Tattoo steigeren

Samen leren

“Ik had nog helemaal geen ervaring met zowel grondwerk als Natural Horsemanship. Tattoo eigenlijk ook niet. Samen zijn we wat dingen gaan uitproberen. Ik kijk veel dingen af van filmpjes van bekende Nederlandse en buitenlandse ruiters. Die proberen we dan samen uit. Tattoo vindt het allemaal prachtig. Hij kan zich steeds beter focussen en hij leert heel snel. Inmiddels hebben we zelfs een paar filmpjes gemaakt voor op YouTube (a little horsemanship deel 1-4). Ik ben er erg trots op dat we samen zo veel leren en er zo van genieten. Dat deel ik graag met anderen. Soms moet ik hem wel echt eerst even een rondje door de bak laten zodat hij wat energie kwijt kan. Het blijft een bommetje en hij is super impulsief. Vroeger kon bij bijvoorbeeld heel rustig de trailer oplopen en er dan achteruit weer af stuiven om er vervolgens vandoor te gaan. Dat kwam niet door angst of paniek, maar gewoon omdat hij dan in de trailer stond en bedacht dat hij weer wat anders wilde doen. Dat gaat nu echt wel een stuk beter, maar we houden hem altijd in de gaten. Hij kan soms echt dingen doen zonder erbij na te denken. Eerst vond ik het erg moeilijk om mee te werken. Tegenwoordig vind ik dat juist prachtig,” vertelt Margriet Romeijn. “Ik kan er echt van genieten dat hij zo vrij is. Terwijl hij met kleine kinderen juist super voorzichtig is, komt daarbuiten echt zijn karakter naar voren. Hij zal altijd met volle energie voor je aan de slag gaan. Soms vind ik het zelfs jammer dat ik ook nog lessen met hem geef en het niet gewoon helemaal mijn eigen paardje is. Al geven we tegenwoordig maar ongeveer twee keer in de week les. En de kinderen zijn minstens net zo gek op hem als ik. Ik zou ook niet willen stoppen met lesgeven, dus met drie volle stallen zal Tattoo echt nog even de kindjes blij moeten maken.”

 

Tekst: Sophie van der Molen voor CAP Magazine. Overname zonder bronvermelding én toestemming via redactie@capmagazine.eu is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Barbara Valkova: “Mac en ik zijn met elkaar vergroeid”

0
Barbara Valkova met Mac vrijheidsdressuur (2)

Toen Barbara Valkova lichamelijk erg hard achteruit ging door de ziekte Ehlers Danlos Syndroom (een erg zeldzame bindweefselaandoening), is haar paard Mac een tijd bij iemand anders geweest. Maar na een hele zware periode besloot Barbara dat ze Mac aan haar zijde nodig had. “Toen ik hem verkocht had ik dat besef nog niet, maar hij was juist hetgene dat mij op de been hield. Sinds hij terug is, gaat het dan ook zoveel beter voor ons beiden. We zijn met elkaar vergroeid en hebben elkaar zo vreselijk gemist toen we niet samen konden zijn.”

Opzoek naar een Tinker

Mac kwam vele jaren geleden bij Barbara Valkova. Ze vertelt: “Ik heb hem via een handelaar gekocht die hem uit Engeland over had laten komen. Ik was echt gericht op zoek naar een Tinker, maar toen was dat iets moeilijker dan nu. Het importeren van Tinkers was toen nog erg pril en vooral erg prijzig. Via internet kwam ik bij een handelaar terecht en ben toen een keer bij Mac gaan kijken. Eigenlijk wilde ik een zwarte Tinker, maar toen ik Mac zag was ik op slag verliefd. Ik heb toen snel besloten om hem te kopen. Hij is heel intelligent en een paard met pit. Hij is absoluut niet sloom en wil vooral met je aan de slag.”

Barbara Valkova met Mac

Samen aan het werk

“Toen ik hem had gekocht, bleek hij heel veel dingen nog niet te kennen. Ik merkte aan hem dat hij veel dingen nog erg spannend vond. Toen ben ik mij gaan verdiepen in het Natural Horsemanship. Daar reageerde hij eigenlijk heel erg goed op. Later kwam ik er achter dat hij op clickertraining nóg beter reageerde. Het is een super intelligent paard en hij leek de clickertraining zó leuk te vinden,” vertelt Barbara vol enthousiasme. “Ik heb een tijd lessen gevolgd om de basisbeginselen van clickertraining goed te leren. Daar zijn we samen toen zo in gegroeid, dat we het uiteindelijk met zijn tweetjes afkonden. Ik vind het heel belangrijk om te werken met positieve bekrachtiging en dat lijkt mij Mac erg goed te werken. Hij krijgt er zelfvertrouwen van en ik merk dat hij er echt van geniet. Hij doet het niet voor het snoepje, maar gewoon omdat hij het leuk vindt.”

Een flinke tegenslag

Na een periode in alle vrijheid door te hebben gebracht met Mac, is bij Barbara Valkova een ernstige vorm van de ziekte ‘Ehlers Danlos Syndroom’ geconstateerd. Dat is een bindweefselaandoening waardoor Barbara vandaag de dag het grootste deel moet werken vanuit een rolstoel. “Ik bleek de ziekte eigenlijk al veel langer te hebben, maar het kwam nooit aan het licht. Tot het op een begeven moment erg hard achteruit ging met mijn lichaam. Ik kon op dat moment niet veel voor Mac betekenen en hij heeft een tijd stil gestaan. Vanuit anderen kreeg ik te horen dat ik Mac beter weg kon doen. Hij verdiende alle liefde en aandacht en die kon ik hem op dat moment niet geven. Daarom heb ik toen het moeilijkste besluit van mijn leven gemaakt: Mac werd verkocht.”

We misten elkaar

“In de periode dat Mac bij zijn nieuwe eigenaar was, ben ik nog wel eens langs geweest. Hij had het daar prima, maar het deed mij zoveel pijn. Voor mijn gevoel liet ik hem elke keer weer achter en het werd voor mij te zwaar om steeds afscheid te nemen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik een keer midden in de nacht wakker werd. Ik had erg heftig gedroomd en heb toen tegen mijn partner, Olaf, gezegd dat Mac terug moest. Hij heeft toen een brief geschreven naar de huidige eigenaren van Mac. Een anonieme sponsor via Facebook heeft geld bijgelegd. Door het onderzoek naar mijn aandoening en behandelingen die in Nederland niet vergoed worden doordat het erg zeldzaam is en ik instabiele nekwervels heb, hadden we niet genoeg geld klaarliggen om Mac terug te halen. Zo is mijn grootste vriend en steun weer terug naar huis gekomen.”

Barbara Valkova met Mac wandelen

Op een andere manier

Toen Mac weer terug was, moest hij wennen aan de nieuwe omgeving. Tussen hem en Barbara was het echter gelijk weer als vanouds. “Hij ging van een box, weer terug de weide op. Hij staat nu in een kudde van 16 paarden. Dat was in het begin wel even wennen. Maar hij is helemaal opgebloeid. Onze band is nooit verdwenen en dit merkte ik echt toen Mac weer bij mij was. Maar het was vanuit mijn gevoel wel anders. Ik kon op dat moment een stuk minder met mijn lichaam dan ik vroeger gewend was. Mijn grootste hindernis was op dat moment mijn eigen acceptatie. Ik werd erg geconfronteerd met mijn tekortkomingen en was erg aan het zoeken. Maar Mac gaf aan dat hij mij accepteerde zoals ik ben en dat ik niet zo in mezelf moest kruipen. Dat is naar mijn idee ook wel onderdeel van Horsemanship. Je moet durven kijken naar jezelf en daaraan werken. Ik ben mij toen gaan richten op het energetische werk. Ik kwam tot de ontdekking dat Mac en ik elkaar goed konden aanvoelen en dat er veel te winnen was op dat gebied,” vertelt Barbara Valkova.

We kunnen alles samen

“Inmiddels doen Mac en ik bijna alles samen. Ik kan grondwerk met hem doen terwijl ik geblinddoekt ben. Ik voel hem aan en hij mij. Ook vanuit mijn rolstoel, of tegenwoordig mijn elektrische rolstoel met rupsbanden, kan ik zoveel met hem doen. Mijn lichaamstaal is anders dan vroeger, maar Mac lijkt er even goed op te reageren. Soms zelfs beter, omdat mijn beperkingen mij hebben laten zien dat ik altijd meer kan leren en kan verbeteren. Mac is erg op mij gefocust en dat ik ook nodig. Ik kan namelijk niet lang een touw of iets vasthouden. Hij moet dus zelf met zijn aandacht bij mij blijven. Anderen vragen vaak hoe ik dat vasthoud. Ik zeg dan: houdt de nadruk op het positieve, beloon wat je wilt zien. Ik probeer zo veel mogelijk combinaties te helpen. Ik kan er echt van genieten om te zien hoe ik anderen kan helpen met mijn eigen ervaringen.”

Barbara Valkova met Mac jambette

Nooit uitgeleerd

“Ik ben steeds meer gaan nadenken wat voor nieuwe dingen we kunnen proberen. Vroeger zat ik vaak vast op een bepaald punt en wist dan niet goed meer wat we nog samen konden leren. Nu zie ik overal mogelijkheden. Mac kon zelf bijvoorbeeld al op de trailer gaan staan. Maar wat vooruit kan, kan ook achteruit. Dat zijn we toen gaan trainen en dat doet hij nu ook. Zo blijven we altijd bezig met nieuwe dingen. Daar genieten we ook samen van. Nieuwe dingen uitproberen en vooral geen vast ritme hebben. Ik weet ook zeker dat we dat samen nog heel lang blijven doen. Al moeten ze mij op de brancard naar binnen rijden, dan nog gaan Mac en ik samen dingen doen,” vertelt Barbara lachend.

Grootste geluk

“De revalidatie is erg zwaar en er komt nog een hele zware operatie aan. Maar ik geef niet op. Mijn liefde voor Mac is zoveel groter dan al het kwaad in mijn leven. Achteraf gezien, had ik hem nooit moeten verkopen. Hij is de reden dat ik doorga, hij heeft op veel vlakken mijn leven gered. Na een lang proces is mijn grote droom recent uitgekomen. Ik heb weer op Mac zijn rug kunnen zitten. Ik heb nog geen evenwicht en voorlopig zit een rondje stappen er nog niet in, maar dit hebben we samen maar even overwonnen,” vertelt Barbara Valkova trots. “Het is heerlijk om hem weer op die manier te kunnen voelen. Ondanks dat er bij mij nog veel onzekerheid en angst in zit, heeft hij altijd aangegeven dat hij het prima vindt. Het was ruim tien jaar geleden dat ik echt om hem had gezeten en het was een magisch moment.”

Naar Hongarije

Olaf en Barbara Valkova hebben inmiddels grootse plannen gemaakt. “We zijn bezig om een boerderij in Hongarije aan te schaffen. We hebben geen haast en het zal echt nog wel een jaar of vijf duren, maar dan willen we gaan emigreren naar Hongarije. Ik wil daar het Horsemanship bekender gaan maken en een trainings- en vakantieplek voor gasten gaan opzetten. Met Mac natuurlijk. Ik zou het liefst een eigen paddock paradise creëren en de mensen uit Hongarije, maar ook gasten uit Nederland, meer leren over het werken met paarden. Een plek waar ze ondertussen kunnen genieten van de vrijheid en de rust,” besluit Barbara.

Mac op voetstuk

Tekst: Sophie van der Molen voor CAP Magazine. Overname zonder bronvermelding én toestemming via redactie@capmagazine.eu is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Robin Vanderschueren: ‘Het is een heel andere manier om met een paard te werken dan enkel rijden’

0
Robin van der Schueren
Robin van der Schueren met haar PRE hengst Jacobo Foto: Robin van der Schueren

Robin Vanderschueren is al vanaf haar 11e bezig met paarden. Het begon allemaal met haar eerste pony. Daarmee begon ze met vrijheidsdressuur. Op haar 14e kreeg Vanderschueren een veulen. Toen het veulen drie jaar werd is ze begonnen met werk vanaf de grond en een beetje vrijheidsdressuur. Inmiddels wordt Robin volgende maand 25 jaar. “Het mooiste van vrijheidsdressuur is dat het paard in volledige vrijheid bij zijn ruiter wil blijven, en dat het niet van je wil wegrennen.”

“Ik ben altijd wel een beetje anders geweest dan de meeste meisjes van de manege. Ik had er altijd al oog voor om natuurlijker met het paard om te gaan. Vroeger vond ik Apassionata ontzettend gaaf. Het was super interessant wat die mensen met hun paarden deden, dat wou ik zelf ook. Toen ben ik opzoek gegaan en ben ik onschuldig begonnen met het aanleren van een voetje. Gevolgd door wat lessen en onderzoek op internet, daardoor ben ik er steeds verder in doorgegroeid. Puur van het opzoek gaan naar andere dingen dan enkel rijden.”

Fokken

Vanderschueren heeft zelf negen paarden. Yenka, het veulen dat ze op haar 14e gekregen heeft, staat nog steeds bij haar op de wei. Ze is inmiddels 12 jaar. Van Yenka heeft Robin het meeste geleerd. Yenka heeft drie veulens gehad en is nu drachtig van haar vierde veulen. Robin fokt met PRE paarden en heeft ook een prachtige PRE hengst in bezit. Met bijna al haar paarden werkt Robin aan vrijheidsdressuur. “Het mooie aan vrijheidsdressuur is dat je een betere band met je paard opbouwt.”

Leider

Om met je paard te beginnen aan vrijheidsdressuur is een goede basis erg belangrijk. “Ik doe eigenlijk alles vanaf de grond: grondwerken, vrijheidsdressuur maar ook schriktraining. Met grondwerk ga je eigenlijk u paard duidelijk maken dat jij de leider bent. Niet op een dominante manier, maar meer in de zin van: ‘Ik ga u overal veilig begeleiden, u kan altijd op mij terug vallen en ik ben er voor u.’ Dat is eigenlijk het geen wat je u paard gaat over brengen met vrijheidsdressuur en grondwerk. Het is gewoon een heel andere manier om met een paard te werken dan enkel rijden. De band met je paard wordt daardoor sterker.”

Fijne hulpen

“In principe kan ik een paard eigenlijk alles aanleren, maar mijn doel is dat het eindresultaat verfijnd wordt en dat het echt op heel weinig druk is. Het liefst met een zweepje of wat wijzen. Hele fijne hulpen die zo min mogelijk opvallen. Ik vind de vorderingen die altijd gemaakt worden heel erg leuk, ik haal daar veel voldoening uit. Zeker als ik mijn paard nieuwe dingen aanleer, dan probeer ik het zo over te brengen dat mijn paard vooral zelf gaat nadenken. Het is zo mooi dat als het paard dan door heeft van ‘oh dit is wat je bedoelt’. Die dingen vind ik heel belangrijk en leuk.”

Les geven

Naast dat Vanderschueren met haar eigen paarden bezig is geeft ze ook les in het werken aan de hand en het aanleren van de kunstjes. “Het leukste aan lesgeven in vrijheidsdressuur is dat het elke keer weer anders is. Vrijheidsdressuur is voor mij vooral met de paarden werken en het allerleukste is dat er toch steeds andere paarden zijn met eigen karakteristieke eigenschappen. Maar ook dat je soms kleine dingetjes terug ziet van je eigen paarden in andere paarden.”

Voedsel weigeren

“Voordat ik aan de slag ga met kunstjes aanleren leer ik de paarden voedsel weigeren. Ik neem iets voedsel in mijn handen, ik bied het voer aan, maar ik zeg nee. Op het moment dat het paard het eten wil aannemen tik ik zachtjes tegen de neus en zeg ‘nee’. Dat blijf ik herhalen tot dat het paard zelf wegkijkt en denkt van goh ik hoef het al niet meer. Dat is dan het moment dat hij het voer wel gaat krijgen. Zo voorkom je dat paarden gaan bijten omdat ze een snoepje willen. Het duurt niet lang om het aan te leren. Meestal kost het vijf á tien minuten en dan heeft het paard dat wel door. Je zal het af en toe wel eens moeten herhalen maar over het algemeen weet het paard goed genoeg wat dat er bedoeld wordt.”

Meest gemaakte fouten

De meest gemaakte fouten die Vanderschueren tegenkomt tijdens het leren van kunstjes is op het verkeerde moment belonen. Maar ook het teveel verwachten in één keer van het paard. “Je moet tevreden zijn met wat je in de training op dat moment krijgt. Je moet op de juiste moment kunnen zeggen van nu is het genoeg geweest. Dit was goed en nu ga ik stoppen.”

Korte trainingen

Vanderschueren heeft dan ook een aantal tips voor de mensen die willen starten met vrijheidsdressuur. “Het is heel belangrijk dat je korte trainingen doet. Een paard leert veel meer in twee keer een kwartier of tien minuutjes op een dag, dan dat je gelijk een uur gaat trainen. Een paard dat al meerder kunstjes kent zal iets langer getraind kunnen worden. Zorg wel dat je dan met veel afwisseling werkt, maar begin altijd met hele korte trainingen. Op het juiste moment belonen is ook een tip wat ik meegeef. Een paard dat goed zijn best doet meteen belonen. Er mag niet meer dan drie seconden over gaan want dan weet het paard niet meer waarvoor die beloond wordt. En nog een hele belangrijke is een positieve mind-set, als je die niet hebt moet je niet aan de slag gaan met je paard.”

Tekst: Isa Vorkink

Vrijheidsdressuur: leuke afwisseling voor je paard én voor jezelf

0
Vrijheidsdressuur - steigeren

Vrijheidsdressuur, of te wel: leuke kunstjes aanleren bij je paard. Een mooie afwisseling op een normale training, voor zowel jezelf als je paard. Dit artikel laat zien hoe je je paard drie verschillende kunstjes kan aanleren; flemen, de spagaat en het steigeren. Ook worden er een aantal tips gegeven.

Leuk en nuttig

Op de foto’s staan Rosalie en Kyra. Kyra is een Groninger x Haflinger en is een vierjarige merrie. Samen doen zij al een tijdje vrijheidsdressuur. Dat is niet alleen een leuke afwisseling, het maakt je paard ook sterker en leniger, én het  versterkt de band tussen ruiter en paard.

Vrijheidsdressuur: Flemen

Bij het flemen krult een paard zijn bovenlip en strekt hij de nek, hij doet dit om beter te kunnen ruiken. Flemen is een leuke (en redelijk gemakkelijke) oefening om je paard aan te leren, omdat het dan lijkt alsof je paard lacht. Dit is ook de perfecte manier om vrijheidsdressuur te introduceren aan je paard!

Vrijheidsdressuur - flemen

Hoe leer je je paard flemen?

  1. Om je paard te laten flemen kan je verschillende dingen doen. Je kan hem bijvoorbeeld aan een voorwerp met een sterke geur laten ruiken of brokjes bij zijn neus houden. Als je paard hier niet op reageert, kan je hem ook op de neus kriebelen.
  2. Als je paard fleemt verbind je er een commando aan, zoals ‘fleem’.
  3. Voor meer duidelijkheid kan je tegelijkertijd als extra commando je vinger opsteken (zoals op de foto hierboven). Je kan ook alleen je vinger opsteken, maar hierin moet je dan wel consequent zijn.
  4. Oefen dit net zolang totdat je paard het commando doorheeft. Je kan dan de brokjes en/of geuren weglaten.

Vrijheidsdressuur: Spagaat

Bij de spagaat staat het paard met de achterbenen naar achteren. Deze oefening lijkt misschien gemakkelijk, maar kan zwaar zijn voor je paard. Het gewicht moet namelijk goed worden verdeeld. Voor de spagaat is het handig als je paard al een voetje kan geven.

Vrijheidsdressuur: spagaat

Hoe leer je je paard de spagaat?

  1. Leg een balkje op de grond neer.
  2. Zet je paard met de voorbenen aan de ene kant en met de achterbenen aan de andere kant van de balk.
  3. Laat je paard steeds een stapje verder zetten met de voorbenen (zorg dat hij met de achterbenen niet over het balkje stapt). Dit kan je doen door je paard te lokken met een snoepje of door met een lange zweep zachtjes tegen de benen aan te tikken. Noem tegelijkertijd een commando, bijvoorbeeld ‘wijd’.
  4. Beloon ieder stapje dat je paard zet met de voorbenen. Als je paard ook met de achterbenen een stap zet, zet je hem rustig terug.
  5. Oefen dit net zo lang totdat je paard met alleen het commando de spagaat doet.

Vanuit de spagaat kan je de buiging aanleren. Bij de buiging strekt het paard de voorbenen en brengt hij de buik en het hoofd naar beneden. Dit doe je door een snoepje tussen de voorbenen van je paard te houden en tegelijkertijd een commando te geven.

Vrijheidsdressuur: Steigeren

Dit is misschien wel de stoerste oefening om te zien. Als je je paard wilt leren steigeren op commando, is het goed als hij al andere oefeningen kent. Ben je nog meer een beginner in de vrijheidsdressuur, dan is het niet aan te raden om deze oefening al te gaan doen. Je moet namelijk goed kunnen communiceren met je paard bij dit kunstje. Jonge paarden, zoals Kyra, zijn vaak heel enthousiast en speels, daardoor kan je ze gemakkelijk het steigeren aanleren.

Het aanleren van steigeren moet op een veilige en correcte manier gebeuren. Als je het gedrag van je paard nog niet goed kent, is het niet verstandig om steigeren al aan te leren

Vrijheidsdressuur - steigeren

Hoe leer je steigeren aan?

  1. Doe eerst wat andere oefeningen, zodat je paard enthousiast en energiek wordt. Je paard begrijpt dan ook dat hij wat moet gaan doen, om een beloning te krijgen.
  2. Ren door de wei of bak en zorg dat je paard je volgt. Let er wel op dat hij jouw persoonlijke ruimte respecteert en jou dus niet omver rent.
  3. Als je paard jou volgt kan je scherpe bochten maken, daardoor zal je paard een huppelpasje maken. Dit is het begin van het steigeren.
  4. Als je paard zo’n huppelpasje maakt noem je een commando, bijvoorbeeld ‘steiger’. Je kan tegelijkertijd ook je hand of zweep in de lucht steken.
  5. Herhaal dit net zo vaak totdat je paard op (stem- en lichaam)commando gaat steigeren.

Tips vrijheidsdressuur van Rosalie

Tenslotte nog wat extra tips van Rosalie:

☆ Maak gebruik van het gedrag dat jouw paard vertoont en wees creatief in het bedenken van de oefeningen. Kyra briest bijvoorbeeld vaak, ik probeer daar dan een commando aan te verbinden.

☆ Heb geduld: het ene paard leert sneller dan het andere paard. Ook per oefening kan dit erg verschillen. Ik heb het steigeren in een paar dagen aangeleerd, terwijl ik een paar maanden bezig ben geweest om van de spagaat naar de buiging te gaan (en die is nu nog niet perfect).

☆ Maak je paard nieuwsgierig en geef hem de kans om uit te zoeken wat hem wilt leren. Straf niet als je paard niet doet wat je vraag, maar beloon hem juist als hij iets goeds doet.

☆ Gebruik een clicker (of klak met je tong) wanneer je paard iets goed doet en geef hem daarna pas de beloning. Hierdoor krijg je een goede timing van de beloning en gaat je paard niet schooien.

☆ Wees tevreden met kleine stapjes en begin ook klein. Laat je paard eerst doorhebben dat hij wordt beloond als hij goed reageert op een vraag. Door veel te belonen wordt je paard vaak ook enthousiaster. Beloon je paard niet als hij de verkeerde reactie geeft op een commando.

☆ Houd het veilig. Zorg dat je paard jou niet om ver loopt, maar jouw persoonlijke ruimte respecteert. Begint eventueel met grondwerken; het is handig als jouw paard direct achteruit loopt wanneer hij te dichtbij komt. 

☆ Deel je successen met anderen (via social media), daardoor krijg je extra motivatie om door te gaan!

 

Tekst: Lydia Hagen voor CAP Magazine. Overname zonder toestemming via redactie@capmagazine.eu én bronvermelding niet toegestaan

Foto’s: Joanne Kooiker (privébezit)

Elfjarige Coraline stunt op Horse Expo met haar Shetlanders

0
Coraline

De pas 11-jarige Coraline geeft tijdens Horse Expo in de Flanders Expo in Gent een show samen met haar Shetlanders Arwen en Junior. Haar moeder volgt haar tijdens het optreden met verschillende attributen.

Eenmaal in de baan stapt Coraline op haar zwarte pony Junior. Na een paar rondjes de baan verkend te hebben, ‘rijdt’ ze zelfs op beide pony’s tegelijk!

Stuurkunsten

Na een paar rondjes in stap gaat de muziek wat harder en gaan in de pony’s  in draftempo door de baan, tot vreugde van het aanwezige publiek. Dat is, terecht, onder de indruk van de jonge Coraline.

Spaanse pas en capriole

De muziek is goed uitgekozen bij het tempo en het enthousiasme van de pony’s. Haar vader is hier verantwoordelijk voor. Ze doen het duidelijk allemaal samen!

Na een aantal stoere en gewaagde rondjes stapt Coraline van haar pony’s af en lijkt het alsof de show is afgelopen. Maar Coraline heeft nog meer trucks in de planning.

De bonte Shetlander Arwen word afgezadeld en laat nog een aantal knappe oefeningen vrijheidsdressuur zien, waaronder een Spaanse pas en een prachtige capriole. Dan verlaten Coraline en haar pony’s de baan waarna ze opgevangen worden door haar moeder. Zij staat al klaar met een worteltje voor de pony’s en een schouderklopje voor haar knappe dochter.

“Wij hebben de pony’s nu zo’n 5 jaar in ons bezit en doen deze shows nu zo’n 4 jaar,” vertelt moeder Coraline.

Bron: Capmagazine

Foto: Capmagazine