Barbara Valkova: “Mac en ik zijn met elkaar vergroeid”

0
415
Barbara Valkova met Mac vrijheidsdressuur (2)

Toen Barbara Valkova lichamelijk erg hard achteruit ging door de ziekte Ehlers Danlos Syndroom (een erg zeldzame bindweefselaandoening), is haar paard Mac een tijd bij iemand anders geweest. Maar na een hele zware periode besloot Barbara dat ze Mac aan haar zijde nodig had. “Toen ik hem verkocht had ik dat besef nog niet, maar hij was juist hetgene dat mij op de been hield. Sinds hij terug is, gaat het dan ook zoveel beter voor ons beiden. We zijn met elkaar vergroeid en hebben elkaar zo vreselijk gemist toen we niet samen konden zijn.”

Opzoek naar een Tinker

Mac kwam vele jaren geleden bij Barbara Valkova. Ze vertelt: “Ik heb hem via een handelaar gekocht die hem uit Engeland over had laten komen. Ik was echt gericht op zoek naar een Tinker, maar toen was dat iets moeilijker dan nu. Het importeren van Tinkers was toen nog erg pril en vooral erg prijzig. Via internet kwam ik bij een handelaar terecht en ben toen een keer bij Mac gaan kijken. Eigenlijk wilde ik een zwarte Tinker, maar toen ik Mac zag was ik op slag verliefd. Ik heb toen snel besloten om hem te kopen. Hij is heel intelligent en een paard met pit. Hij is absoluut niet sloom en wil vooral met je aan de slag.”

Barbara Valkova met Mac

Samen aan het werk

“Toen ik hem had gekocht, bleek hij heel veel dingen nog niet te kennen. Ik merkte aan hem dat hij veel dingen nog erg spannend vond. Toen ben ik mij gaan verdiepen in het Natural Horsemanship. Daar reageerde hij eigenlijk heel erg goed op. Later kwam ik er achter dat hij op clickertraining nóg beter reageerde. Het is een super intelligent paard en hij leek de clickertraining zó leuk te vinden,” vertelt Barbara vol enthousiasme. “Ik heb een tijd lessen gevolgd om de basisbeginselen van clickertraining goed te leren. Daar zijn we samen toen zo in gegroeid, dat we het uiteindelijk met zijn tweetjes afkonden. Ik vind het heel belangrijk om te werken met positieve bekrachtiging en dat lijkt mij Mac erg goed te werken. Hij krijgt er zelfvertrouwen van en ik merk dat hij er echt van geniet. Hij doet het niet voor het snoepje, maar gewoon omdat hij het leuk vindt.”

Een flinke tegenslag

Na een periode in alle vrijheid door te hebben gebracht met Mac, is bij Barbara Valkova een ernstige vorm van de ziekte ‘Ehlers Danlos Syndroom’ geconstateerd. Dat is een bindweefselaandoening waardoor Barbara vandaag de dag het grootste deel moet werken vanuit een rolstoel. “Ik bleek de ziekte eigenlijk al veel langer te hebben, maar het kwam nooit aan het licht. Tot het op een begeven moment erg hard achteruit ging met mijn lichaam. Ik kon op dat moment niet veel voor Mac betekenen en hij heeft een tijd stil gestaan. Vanuit anderen kreeg ik te horen dat ik Mac beter weg kon doen. Hij verdiende alle liefde en aandacht en die kon ik hem op dat moment niet geven. Daarom heb ik toen het moeilijkste besluit van mijn leven gemaakt: Mac werd verkocht.”

We misten elkaar

“In de periode dat Mac bij zijn nieuwe eigenaar was, ben ik nog wel eens langs geweest. Hij had het daar prima, maar het deed mij zoveel pijn. Voor mijn gevoel liet ik hem elke keer weer achter en het werd voor mij te zwaar om steeds afscheid te nemen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik een keer midden in de nacht wakker werd. Ik had erg heftig gedroomd en heb toen tegen mijn partner, Olaf, gezegd dat Mac terug moest. Hij heeft toen een brief geschreven naar de huidige eigenaren van Mac. Een anonieme sponsor via Facebook heeft geld bijgelegd. Door het onderzoek naar mijn aandoening en behandelingen die in Nederland niet vergoed worden doordat het erg zeldzaam is en ik instabiele nekwervels heb, hadden we niet genoeg geld klaarliggen om Mac terug te halen. Zo is mijn grootste vriend en steun weer terug naar huis gekomen.”

Barbara Valkova met Mac wandelen

Op een andere manier

Toen Mac weer terug was, moest hij wennen aan de nieuwe omgeving. Tussen hem en Barbara was het echter gelijk weer als vanouds. “Hij ging van een box, weer terug de weide op. Hij staat nu in een kudde van 16 paarden. Dat was in het begin wel even wennen. Maar hij is helemaal opgebloeid. Onze band is nooit verdwenen en dit merkte ik echt toen Mac weer bij mij was. Maar het was vanuit mijn gevoel wel anders. Ik kon op dat moment een stuk minder met mijn lichaam dan ik vroeger gewend was. Mijn grootste hindernis was op dat moment mijn eigen acceptatie. Ik werd erg geconfronteerd met mijn tekortkomingen en was erg aan het zoeken. Maar Mac gaf aan dat hij mij accepteerde zoals ik ben en dat ik niet zo in mezelf moest kruipen. Dat is naar mijn idee ook wel onderdeel van Horsemanship. Je moet durven kijken naar jezelf en daaraan werken. Ik ben mij toen gaan richten op het energetische werk. Ik kwam tot de ontdekking dat Mac en ik elkaar goed konden aanvoelen en dat er veel te winnen was op dat gebied,” vertelt Barbara Valkova.

We kunnen alles samen

“Inmiddels doen Mac en ik bijna alles samen. Ik kan grondwerk met hem doen terwijl ik geblinddoekt ben. Ik voel hem aan en hij mij. Ook vanuit mijn rolstoel, of tegenwoordig mijn elektrische rolstoel met rupsbanden, kan ik zoveel met hem doen. Mijn lichaamstaal is anders dan vroeger, maar Mac lijkt er even goed op te reageren. Soms zelfs beter, omdat mijn beperkingen mij hebben laten zien dat ik altijd meer kan leren en kan verbeteren. Mac is erg op mij gefocust en dat ik ook nodig. Ik kan namelijk niet lang een touw of iets vasthouden. Hij moet dus zelf met zijn aandacht bij mij blijven. Anderen vragen vaak hoe ik dat vasthoud. Ik zeg dan: houdt de nadruk op het positieve, beloon wat je wilt zien. Ik probeer zo veel mogelijk combinaties te helpen. Ik kan er echt van genieten om te zien hoe ik anderen kan helpen met mijn eigen ervaringen.”

Barbara Valkova met Mac jambette

Nooit uitgeleerd

“Ik ben steeds meer gaan nadenken wat voor nieuwe dingen we kunnen proberen. Vroeger zat ik vaak vast op een bepaald punt en wist dan niet goed meer wat we nog samen konden leren. Nu zie ik overal mogelijkheden. Mac kon zelf bijvoorbeeld al op de trailer gaan staan. Maar wat vooruit kan, kan ook achteruit. Dat zijn we toen gaan trainen en dat doet hij nu ook. Zo blijven we altijd bezig met nieuwe dingen. Daar genieten we ook samen van. Nieuwe dingen uitproberen en vooral geen vast ritme hebben. Ik weet ook zeker dat we dat samen nog heel lang blijven doen. Al moeten ze mij op de brancard naar binnen rijden, dan nog gaan Mac en ik samen dingen doen,” vertelt Barbara lachend.

Grootste geluk

“De revalidatie is erg zwaar en er komt nog een hele zware operatie aan. Maar ik geef niet op. Mijn liefde voor Mac is zoveel groter dan al het kwaad in mijn leven. Achteraf gezien, had ik hem nooit moeten verkopen. Hij is de reden dat ik doorga, hij heeft op veel vlakken mijn leven gered. Na een lang proces is mijn grote droom recent uitgekomen. Ik heb weer op Mac zijn rug kunnen zitten. Ik heb nog geen evenwicht en voorlopig zit een rondje stappen er nog niet in, maar dit hebben we samen maar even overwonnen,” vertelt Barbara Valkova trots. “Het is heerlijk om hem weer op die manier te kunnen voelen. Ondanks dat er bij mij nog veel onzekerheid en angst in zit, heeft hij altijd aangegeven dat hij het prima vindt. Het was ruim tien jaar geleden dat ik echt om hem had gezeten en het was een magisch moment.”

Naar Hongarije

Olaf en Barbara Valkova hebben inmiddels grootse plannen gemaakt. “We zijn bezig om een boerderij in Hongarije aan te schaffen. We hebben geen haast en het zal echt nog wel een jaar of vijf duren, maar dan willen we gaan emigreren naar Hongarije. Ik wil daar het Horsemanship bekender gaan maken en een trainings- en vakantieplek voor gasten gaan opzetten. Met Mac natuurlijk. Ik zou het liefst een eigen paddock paradise creëren en de mensen uit Hongarije, maar ook gasten uit Nederland, meer leren over het werken met paarden. Een plek waar ze ondertussen kunnen genieten van de vrijheid en de rust,” besluit Barbara.

Mac op voetstuk

Tekst: Sophie van der Molen voor CAP Magazine. Overname zonder bronvermelding én toestemming via redactie@capmagazine.eu is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

LAAT EEN REACTIE ACHTER