“Een grote scheur scheidt de cap in twee delen”

0
427
natuurgebied tijdens het buitenrijden
Foto: Sanne Wiering

Wat een leuke paardenvakantie zou moeten worden eindigde niet zoals gepland. We zaten in een ontzettend gaaf natuurgebied: Het Springendal. Elke dag het gebied in gaan en genieten van de mooie plekken. Dat was het plan.

Mijn merrie is een ontzettend brave koele kikker, het paard van mijn moeder is iets bloederiger maar altijd braaf in het bos.

De eerste en de tweede dag hebben we super gave ritten gemaakt. We reden langs mooie heide, grote weiland oppervlaktes, langs hele mooie bronnen, die zich in dat natuurgebied bevinden en over de gigantische lange zandpaden waar we over heen crossten.

De dag daarna wilden we een route van 25 kilometer doen. Mijn moeder en ik hadden er helemaal zin in. Opnieuw genoten we van ontzettend mooie natuurstukken en elke keer bleef het mij verbazen hoe mooi Nederland eigenlijk is. Het lijkt echt of je in het buitenland bent, terwijl je je maar een paar uur van je eigen woonplaats bent . We moesten een afslag naar links nemen. In de verte zagen we een kleine witte pony in een mega groot grasveld, hij droeg een graasmasker. Onze paarden vonden de witte pony ontzettend spannend en begonnen te snuiven en onrustig te worden.

Ineens galoppeerde de witte pony op ons af, het paard van mijn moeder begon te spinnen, mama verliest haar balans en valt achterover, ze trekt haar paard mee, voor even denk ik dat haar paard op mijn moeder valt. Voor ik het weet krabbelt hij op en galoppeert keihard weg en mijn paard gaat er achteraan. Ik probeer heel rustig te blijven en kalmeer haar, na een paar galopsprongen heb ik haar terug in stap. Wanneer mijn moeders paard ziet dat mijn merrie stopt, stopt hij ook en draait om. Ik kijk achterom naar mijn moeder, thank God ze beweegt!

Ik probeer te bedenken wat het handigst is om nu te doen. We zijn in een onbekende omgeving ver van onze eigen stal. Ik stap rustig naar mijn moeders paard en probeer hem te pakken. Dit lukt niet meteen, na een paar rondjes rennen heb ik hem. Wat een opluchting was dat. Ik kijk weer richting mijn moeder die aan komt aanstrompelen. In eerst instantie lijkt er niets aan de hand.

Mijn moeder stapt weer op maar ze lijkt wat verward. Ze weet niet goed waar we zijn en vraagt onderweg drie keer waar haar paard van schrok. Ik begin een beetje paniek te krijgen. Ik vraag waar ze woont, hoe ze heet en hoe oud ze is, dat weet ze gelukkig, ze lijkt steeds beter bij te komen. Ik zie aan haar cap dat ze op haar hoofd is gevallen, een grote scheur scheidt de cap in twee delen. We stappen rustig terug richting de camping.

Het was een stom ongeluk. Ik had nooit gedacht dat onze paarden een witte loslopende pony zó eng zouden vinden. Dat hij op ons af galoppeerde gaf de doorslag. Dit zijn helaas dingen die op een buitenrit kunnen gebeuren en waar je eigenlijk niks aan kunt doen. er wordt wel eens gezegd dat als je afstapt ‘je paard gewonnen heeft’. Maar een paard denkt helemaal niet zo. In dit geval was het paard van mijn moeder gewoon echt bang en als we hadden kunnen voorzien hoe het af zou lopen, waren we echt even afgestapt….

Isa Vorkink

Overname zonder bronvermelding én toestemming via redactie@capmagazine.eu is niet toegestaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER