Sandra Boers en Liliane Goeyvaerts: “Sancho wás een levensgevaarlijk paard”

0
254
Sandra en Lilian met Sancho pop

Toen Sancho op een leeftijd van anderhalf jaar uit Duitsland met zijn halfbroer naar Liliane kwam, was er niets met hem te beginnen. Hij was erg wild en reageerde overal erg heftig op. Zelfs het omdoen van het halster was onbegonnen werk. Uiteindelijk kwam Liliane met Sancho, toen nog Machu, bij Sandra Boers terecht. Tijdens een lang traject hebben Liliane en Sandra samen geprobeerd Sancho rustig en benaderbaar te krijgen.

Op de wei

Samen met zijn halfbroer kwam Sancho op anderhalf jarige leeftijd naar België. Samen hebben ze bij Liliane op de wei gestaan om te kunnen genieten van hun jeugd. Vanaf de leeftijd van ongeveer 2 jaar is Liliane aan de slag gegaan met het halster. “Maar Sancho reageerde overal op als een echt wild paard. Hij was overal bang voor en had een hele heftige reactie op alles,” vertelt Liliane.

Verschillende trainers

“In eerste instantie had ik met Sandra Boers (www.valley-of-angels.be) de afspraak dat Sancho bij haar in training zou gaan als hij eenmaal oud genoeg was. Zij heeft meerdere paarden van dezelfde fokker en is bekend met het ras: de Peruaanse Paso. Helaas was zij op dat moment door gezondheidsredenen niet in staat met hem aan de slag te gaan,” vertelt Liliane. Een vriend van mij, die paarden traint, bood aan te helpen. Hij zou Sancho twee weken mee nemen en hem trainen. Later belde hij dat het hem echt niet lukte en kwam Sancho weer terug bij mij. Via anderen kwam ik bij een nieuwe trainer. Hij kwam aan huis, maar ook hij gaf aan dat er niets te beginnen was met Sancho. Daarna is Sancho zelfs nog naar een trainer in Nederland geweest. Deze heeft nog contact gehad met de fokker uit Duitsland. Maar het mocht niet baten en na enkele maanden kon ik hem ook daar weer ophalen.”

Toch met Sandra

Inmiddels was er zoveel tijd voorbij, dat Sandra lichamelijk een stuk beter was. Liliane heeft contact het Sandra gezocht en zo zijn ze samen aan de slag gegaan. “Ik heb tegen Liliane gezegd dat ik bij haar aan huis zou komen. Ik ben wekelijks bij haar langs gegaan om Sancho te trainen. We zijn heel ongedwongen met schriktraining aan de slag gegaan. Sancho was van alles bang en reageerde dan echt als een wild paard. Als ik er nu op terugkijk weet ik niet of ik het nog een keer had aangedurfd,” vertelt Sandra. “We gingen aan de slag met paraplu’s, plastic zakken en zijn veel aan de hand gaan wandelen. We hadden de insteek er een politiepaard van te maken, zo nuchter moest hij worden.”

Onder het zadel

“In alle rust zijn we later het zadel er op gaan leggen. Bij deze paarden, en zeker bij Sancho, is het erg belangrijk om niets af te dwingen. We deden echt alles op zijn tempo. Hij reageerde dan ook top op het zadel. Hij was rustig en zo konden we steeds iets verder gaan. Na een tijdje is een jonge ruiter, waar ik veel mee samenwerk, er een keer op gestapt. Dit deden we bitloos en ik stond er bij. Zo was hij mij op dat moment niet ‘kwijt’ en had hij zo min mogelijk nieuwe prikkels. Dit bouwden we op en later konden zowel Lilian als ik op hem rijden,” vertelt Sandra trots.

Sandra Boers en Lilian met Sancho

Toch gaat het fout

Op een bepaald moment was Liliane met Sancho aan het rijden. Hij is waarschijnlijk van iets geschrokken en sloeg helemaal door. Liliane is er af gevallen en samen besloten de dames dat Sancho echt te gevaarlijk was om te houden. “Hij reageerde op alles als een echt wild paard. Hij slaat dan helemaal door en is niet te bereiken. Hij vlucht weg alsof zijn leven er vanaf hangt, net alsof hij wordt achterna gezeten door een wild dier. Samen besloten we hem een weekje op de wei te zetten en goed na te denken. Wilden we nog verder met hem en vooral: durfden we dat aan? Maar opgeven staat niet in mijn woordenboek,” vertelt Sandra. “We hebben besloten hem tijdelijk bij mij aan huis te zetten. Zijn naam, die daarvoor nog Machu was, werd vanaf toen Sancho. Het werd voor hem een volledig nieuwe start. We zijn echt weer vanaf nul begonnen. Later is het nog een keer flink fout gegaan en is hij bijna door de serre van de buren heen gestormd. Dat was opnieuw voor ons een moment om goed na te denken of we het wel aandurfden. Ik heb er een nachtje over geslapen en ben daarna gewoon weer van vooraf aan begonnen. We waren niet van plan hem op te geven.”

Hoe gaat het nu

Het is inmiddels ongeveer acht jaar geleden dat Sancho bij Liliane aankwam. “Er is veel tijd in zijn training gaan zitten, maar ik heb er nu een heerlijk paard aan. We gaan minimaal twee keer per week het bos in om lekker buiten te rijden. We zijn dan vaak uren weg en kunnen echt kilometers afleggen samen. Hij is een stuk rustiger en niet meer zo bang van alles. En is hij wel bang? Dan gaat hij stilstaan,” vertelt Liliane. “Sandra heeft hem geleerd om, als hij bang is, te blijven staan. Vroeger raakte hij in paniek en ging hij er vandoor. Maar hij weet nu dat dat hem ook niets oplevert. Dus blijft hij nu staan en kijkt toe. Hij vertrouwt mij en ik merk echt dat hij dan op mijn bevestiging wacht. De halfbroer van Sancho is van een vriendin van mij. Vaak gaan we met zijn viertjes het bos in, maar ook als Sancho en ik alleen gaan, is dat prima te doen. Ik ben blij dat Sandra altijd heeft doorgezet. Dat gaf mij ook hoop dat het goed zou komen. We gaan nog steeds regelmatig bij Sandra langs voor een opfriscursus en daarnaast hebben Sandra en ik er een erg leuke vriendschap aan overgehouden.”

 

Tekst: Sophie van der Molen voor CAP Magazine. Overname zonder bronvermelding én toestemming via redactie@capmagazine.eu is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

LAAT EEN REACTIE ACHTER