Ruiters op leeftijd: ‘Waar ben ik toch mee bezig…?!’

1
3589
(familie)paard

Lekker hè, zo’n buitenrit? Een snelle galop, vrolijke paarden… Niet al te jonge ruiters zullen wel eens de billen dichtknijpen en denken ‘Waar ben ik toch aan begonnen?’ Dat, en andere gedachten van ruiters en amazones ‘op leeftijd’.

1. Juiste discipline?

Beoefen ik de juiste discipline? Moet ik nog wel springen? Misschien moet ik overstappen naar dressuur? Of misschien moet ik juist een klasse hoger gaan rijden nu het nog kan?

2. Laatste seizoen?

Misschien is dit wel mijn laatste seizoen dat ik zelf wedstrijden rijd? Dan koop ik volgend jaar een braaf baard en ga rustige bosritjes rijden.

3. Rare rijbroeken

Die rijbroeken van tegenwoordig! Al die diamantjes op de rijbroeken. Aan mijn lijf geen polonaise. Ik ben helemaal tevreden met mijn blauwe effen rijbroek.

4. Fitter worden

Ik ga echt fitter worden. Vanaf volgende week ga ik drie keer in de week naar de sportschool!

5. Tijd om te stoppen?

Ik zie mensen langs de bakrand staan die vroeger ook fanatiek wedstrijden reden. Is het voor mij ook tijd om te stoppen?

6. Veel plezier!

Maar als ik tijdens een springles weer over de hindernissen vlieg, dan realiseer ik mij dat ik nog lang niet moet stoppen. Ik heb er zoveel plezier in!

7. Geen instructeur

Wanneer ik met andere wedstrijdruiters praat die jonger zijn dan ik, moet ik eraan denken om over mijn coach te praten, in plaats van dat ik ‘instructeur’ zeg.

8. Vergeetachtig

Ik ben enorm misselijk als ik de wedstrijdring inrijd en vraag mijzelf af waarom ik dit doe. Maar zodra ik over de eerste hindernis ben, geniet ik en vergeet ik alles om mij heen. Zou ook kunnen dat ik het parcours vergeet…

9. Goed genoeg?

Ben ik wel goed genoeg voor mijn paard? Moet er niet een ruiter op die jonger, gezonder en moediger is?

10. Age ain’t but a number

John Whitaker is véél ouder dan ik. Ik heb nog jaren te gaan…

BronHorse and Hound

1 REACTIE

  1. Leeftijd van de ruiter, tot daar nog aan toe, maar als je, als ruiter op leeftijd ook nog je paard verliest, dan voel je je helemaal alleen op de wereld. Bij aankoop van een nieuw “jong” paard achtervolgen je een heleboel dilemma’s, precies of je hebt nog paard gereden. De twijfels van “kan ik het wel”, “kan ik het nog” en tot overmaat van ramp “ik ga dit nooit meer kunnen”, zeker als je door toedoen van je jonge en speelse paard een paar keer de grond van dichtbij hebt gezien. Gelukkig zijn er dan instructeurs met bakken aan geduld die je van je “gesloten” teugels weer met “open” teugel leren rijden en onnoemelijk veel tijd steken om je te begeleiden in je “nieuwe” onderneming met je jonge paard. “Op leeftijd” geef je ook minder snel op dus dat is dan een voordeel dat je de tijd neemt om te genieten van je nieuwe en jonge paard en dat je ook meer geduld voor hem kunt opbrengen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER