Annemarie Anten: “De lamme leidt de blinde”

0
676
Armando van Annemarie Anten Minh Dan Vu

Al sinds haar elfde jaar rijdt Annemarie Anten paard. Het liefst blijft ze dit ook nog vele jaren doen. Dit is voor Annemarie helaas een grotere uitdaging dan voor anderen. Door twee ongelukken is paardrijden lange tijd niet vanzelfsprekend geweest. Door haar paard Armando (Digno III) heeft ze altijd een doel gehad om naar toe te werken. “Hij is mijn grootste drijfveer”, vertelt Annemarie.

Een ongeluk met grote gevolgen

Inmiddels is het 13 jaar geleden dat Annemarie Anten door een schop van andermans paard haar knie op twee plaatsen brak. Met een lange weg van revalideren tot gevolg. Ze moest alles opnieuw leren: lopen, fietsen, autorijden en ook paardrijden. Ze is blijvend gehandicapt geraakt aan een been met daarbij een pijnsyndroom. “Als ik niet regelmatig beweeg, dan valt de connectie tussen mijn been en hersenen weg. Daardoor kon ik in eerste instantie niet meer lopen en laat staan paardrijden. Toch is dat altijd mijn doel geweest, om weer op het paard te komen.” Destijds had Annemarie een jong Spaans paard dat ze gedwongen moest verkopen doordat haar lichaam het niet aankon.

Uit onverwachte hoek

“Ik heb helemaal opnieuw moeten leren paardrijden. Met een leeg hoofd, een ontspannen lichaam en een open hart, zoals mijn toenmalige instructrice Saskia altijd zei.” Acht jaar later had Annemarie wekelijks les van iemand, ook op Spaanse paarden. Zij zei altijd: “Je moet niet op zoek gaan naar een paard, een paard gaat op zoek naar jou.” Zo kwam vijf jaar geleden de toen vijfjarige Spaanse hengst Armando bij toeval op haar pad. Annemarie was op zoek naar een huis, niet naar een paard. Ze was echter op slag verliefd. “Mensen vroegen hoe ik dat wilde gaan doen, omdat ik korte stukjes met krukken loop, maar verder in een rolstoel zit. De paralympisch spelen bestaan niet voor niks. Als zij het kunnen, kan ik het ook,” vertelt Annemarie.

Samen sta je sterk

De gevolgen van het ongeluk blijven een rol spelen in het leven van Annemarie Anten. Vorig jaar kreeg ze helaas weer een ongeluk. Door haar slechte balans viel ze van haar fiets en brak ze de heup van haar goede been. “Ik moest terug naar het revalidatiecentrum en weer opnieuw heb ik moeten leren lopen. Dat was heel zwaar. Mijn grootste drijfveer was om weer op Armando te kunnen rijden. Hij is de reden dat het nu weer goed met mij gaat. Gelukkig heb ik ook hele lieve mensen om mij heen die mij altijd helpen.” De eerste keer, na zes weken, dat Annemarie weer even op Armando kon zitten was een magisch moment, vertelt zij. “De staleigenaar had een constructie ontworpen waarmee ze mij omhoog konden tillen. Ze leidden Armando daar achterwaarts onderdoor en lieten mij dan in het zadel zakken. Zij kon ik een rondje op hem rijden. Het bijzondere is dat Armando mij volledig vertrouwt en dat is wederzijds. Dat was ook nodig, want het kan voor een paard heel eng zijn om achterwaarts onder zo’n constructie door te gaan.”

De volgende uitdaging

In het voorjaar van 2020 had Armando een tranend oog. Dit werd uiteindelijk steeds erger. “Hij bleek een gezwel aan de binnenkant van zijn onderste ooglid te hebben. Erg vervelend dat dit net daar zat. De chirurg kon er namelijk alleen bij door het oog te verwijderen. “Daar heb ik veel verdriet over gehad, want met het oog zelf was niets mis. Armando kwam thuis met een groot verband om zijn hoofd en er mocht drie weken geen druk op komen,” vertelt Annemarie Anten. “Twee keer per dag gingen we een klein stukje wandelen en liet ik hem wat grazen. De eerste keer stonden er wat hindernissen in de bak. Daar zijn we even langsgelopen, maar hij keek niet op of om. Inmiddels hebben we zelfs springles en gaan we naast dressuurmatig rijden samen weer regelmatig het bos in. Armando is een heel werkwillig paard met een topkarakter. Zelfs de dierenarts gaf aan verbaasd te zijn hoe sterk het vertrouwen tussen ons is.”

Voor de wagen als rijden te zwaar is

Met de Spaanse hengst van een vriendin van Annemarie stond Armando regelmatig in tweespan. “Hij genoot daar echt van. Toen we naar de andere kant van het land verhuisden, was dit niet meer mogelijk. Onlangs heb ik besloten hem in enkelspan te gaan inspannen. Samen met een instructeur hebben we het rustig, maar vooral veilig opgepakt. Er zijn natuurlijk een paar factoren die het moeilijker maken. Zelfs met een oog blijft Armando de liefste hengst die er bestaat. Na twee rondjes voor de wagen herkende hij het weer. Het is mooi dat we ook dit samen kunnen doen. Zeker als ik momenten heb waarop rijden fysiek te zwaar is. Dan gaan we gewoon met de wagen op pad, want dan hoef ik alleen maar te zitten,” vertelt Annemarie vol trots!

Kerstfoto Armando Annemarie Anten Mario Hormann

Tekst: Sophie van der Molen voor CAP Magazine. Overname zonder bronvermelding én toestemming via redactie@capmagazine.eu is niet toegestaan.

Foto’s: Minh Dan Vu (https://www.minhdanvu.nl/)

en Mario Hormann

LAAT EEN REACTIE ACHTER